//////

Z KOMENTARZA

__b_pecka-architektura2

Z komentarza G. N. Jemieljanowa wynika, że Vignola ustalając proporcje elementów porządków architektonicznych wcale nie stosował się ani do wskazówek witruwiańskich, ani też innych teoretyków staro­żytności. Wzorce swoje wykonywał w oparciu o własne kryteria i opinie jemu współczesnych, kompilując poszczególne elementy pięciu starożytnych porządków architektonicznych w oderwaniu od konkretnej kompozycji, tak jak gdyby ich rola w dziele architektonicznym była decydująca. Słowem był to podręcznik raczej dla budowniczych niż dla architektów. Znamienne jest, że właśnie w XIX wieku, kiedy sztukę architektoniczną zepchnięto do roli zdobienia budynku, publikacja ta miała największe powodzenie i ogromne zastosowanie w praktyce.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Mapa strony

Najpopularniejsze słowa